Kavilok-
Website for Gujarati Kavi, Gujarati Poets, Gujarati Geet, Gazal,
Bhajan, Kirtan and Kavita
Welcome to KAVILOK, online
GUJARATI portal for Geet, Gazal, Kirtan, Kavya, Bhajan & Website
Links for GUJARATI Blogs and Newspapers.
સુસ્વાગતમ્ ! ભલે પધાર્યા કવિલોકમાં.
કવિલોક.કોમ એ અમારો કાવ્યોની કુંજગલીમાં વિહરતા કે પા પા પગલી માંડતા એવા
જગતભરના ગુર્જરજનોને ભેગા કરવાનો પ્રયાસમાત્ર છે. આશા છે કે આપની આ
મુલાકાત આપનામાં જીવતા કવિને મઘમઘતો રાખે. આપ સ્વયમ્ એક કવિ હોવ કે આપ કોઈ
કવિજનને જાણતા હોવ યા કોઈ કલરવતા ગીત-ભજન-ગઝલ-કિર્તન-કવિતા જાણતા યા માણતા
હોવ તો કૃપયા અમારા Facebook
Page પર પોસ્ટ કરવા વિનંતી. આપનો આભાર.
દિલીપ ર. પટેલ / જયેશ ર. પટેલ
(Photos below of famous Gujarati poets
and authors intercepted from one email from Kishorbhai Shashtri for the
benefit of milllions of Gujaratis like us. Sorry if this violates any
copyrights.)
કોયલની વાણી તો એવી અવાક્;
એને વાગ્યો વસંતનો કાંટો;
કેસૂડાં એવાં તો ભોંઠા પડ્યાં
જાણે ઊડ્યો શિશિરનો છાંટો.
સમદરને લાગી છે પ્યાસ; વાદળ એક રૂઠી પડ્યું;
ઝાકળમાં આખું આકાશ, આકાશ આખું તુટી પડ્યું;
વાયરાઓ વાત કાંઇ કહેતા નથી
અને સૂનમૂન ઊભાં છે ઝાડ;
પંખીને લાગે છે પોતાની પાંખમાં
ચૂપચાપ સૂતા છે પથ્થરિયા પ્હાડ.
હવે અંધારે ઝૂરે ઉજાસ; કિરણ એક ઝૂકી પડ્યું;
ઝાકળમાં આખું આકાશ, આકાશ આખું તુટી પડ્યું;
- ગુણવંત શાહ
ઝાકળની નાનીશી દુનિયા કે, માનવનો નાનો શો ફલક તૂટી
પડે ત્યારે થતી, નિર્વેદની, નીરાશાની લાગણીની અભિવ્યક્તિ આ ગદ્યના સ્વામીએ
કેટલી સજીવારોપણથી ભરપુર રીતે કરી છે?
- ‘તમારા હ્રદયમાં એક વૃક્ષ સાચવી રાખો અને કદાચ કોઈ
ગાતું પંખી આવી ચડે.’ - ચીની કહેવત
- મરનારી પ્રત્યેક ભાષા પોતાની સાથે જે તે સમાજની
અસ્મિતા ( આઈડેંટિટી) લેતી જાય છે.
- આકાશ અને ધરતી વચ્ચે ભીની ગુફતેગોને લોકો વરસાદ કહે છે.
- પ્રયાસ વગરની પ્રાર્થના વાંઝણી છે અને પ્રાર્થના વગરનો
પ્રયાસ શુષ્ક છે. કર્મના સંગાથ વગરની ભક્તિ પ્રમાદની બંદિની છે. પ્રયાસની
ચરમસીમાએ પ્રારબ્ધની શરૂઆત થાય છે.
- સ્વસ્થ સમાજ પુરુષપ્રધાન કે સ્ત્રીપ્રધાન ન હોઈ શકે, એ
મૈત્રીપ્રધાન હોવો જોઈએ. મૈત્રીથી શોભતા લગ્નજીવનમાં પ્રાપ્ત થતી એકમેકતા
સ્નેહની સુગંધ ધરાવતી હોય છે.
- હજી સુધી દીવાની કોઈ જ્યોત અંધારાને કારણે હોલવાઈ ગઈ
હોય એવું બન્યું નથી.
- લોકો આપણને અત્યંત ઉમળકા સાથે આવકારે ત્યારે આપણા
જવાબદારીનું વજન પણ વધી જાય છે.
- ‘આ જગતમાં અજાણ્યા કોઈ નથી. એ બધા તો એવા મિત્રો છે,
જેઓ અગાઉ મળ્યા નથી.’ - રવીન્દ્રનાથ ટાગોર
- હિંસાનો સંબંધ કેવળ હત્યા કે લોહી સાથે જ નહીં, શોષણ
અને અન્યાય સાથે પણ છે. આ વાત ધર્મની ઓથે ભૂલી જવામાં આવે છે. ગરીબી તેથી
ટકી છે.
- ‘પુષ્પોનું મધુ ચૂસીને આભારનું ગુંજન કરતા
ભ્રમરો ઊડી જાય છે. ભપકાદાર પતંગિયું નિશંક માને છે કે ફૂલોએ
તેનો ઉપકાર માનવો જોઈએ.’- રવીન્દ્રનાથ ટાગોર.
- નાની નાની અનુભૂતિઓનું વિરાટ વિશ્વ આપણી આસપાસ સતત
પ્રગટતું-પ્રચરતું રહે છે. આદમી એમાં તરતો, તણતો કે ડૂબતો રહે છે.
સર્જકો એમાં ડૂબકી મારતા રહે છે. ક્યારેક એમના હાથમાં મોતીડાં
આવે ત્યારે જગતને કશુંક નોખું-અનોખું સર્જન પ્રાપ્ત થાય છે. પ્રત્યેક
સર્જન માણસની ગહનતમ અનુભૂતિનું મનોહર શિલ્પ છે.
- જ્યાં જરા જેટલું પણ જોખમ નથી ત્યાં જરા જેટલું પણ
જીવન નથી હોતું.
- વસંતવૃત્તિ એટલે જીવનને ધરાઈને માણવાની હઠ.
- જે વિચારપૂર્વક જીવે છે તે માણસ છે. જે માત્ર જીવ્યે
જ રાખે છે તે ઉત્ક્રાંતિનું અપમાન કરે છે.
- ટીવી વિદ્યુતશક્તિ નહીં, વિચારશક્તિ ખાનારું સાધન છે.
ટીવી આપણી અક્કલનો આહાર કરતું રહે છે.
- છીછરાપણું જીવનમાં છવાઈ જાય ત્યારે સ્મિત પણ
હોઠોનો વ્યાયામ બની જાય છે.
- ઉપવાસનો મહિમા થયો તેટલો જો હેલ્થ-ફૂડનો થયો હોત તો
દેશ ઘણો નિરોગી હોત.
- ડાયાબિટીસ જેવો મતલબી રોગ બીજો કોઈ નથી. એ કદી મજૂરી
કરનારના ઘરનો મહેમાન નથી થતો. એ સ્વભાવે બંગલાપ્રેમી અને સુખલાલચુ
રોગ છે.
- અન્ન-વિવેક વગર જીવનસાધના જામતી નથી.. કદાચ હજારે દસ
માણસો અન્ન-વિવેક જાળવીને ખાતા હશે. આ એક એવી બાબત છે, જેમાં માણસ જાનવર
કરતાં પણ પછાત જણાય છે.
- દુનિયામાં રોજ ઘણા માણસો ભૂખે મરે છે. કદાચ એનાથીય
વધારે મોટી સંખ્યામાં માણસો વધારે ખાઈને અકાળે મરે છે. પચાસની ઉંમર પછી
માણસ જો ખાવાનું અડધું કરી નાખે, તો ઘણા રોગોથી બચી શકે.
- જમવાના પાટલે બેસીને કરેલા ગુનાઓની સજા ખાટલામાં પડીને
ભોગવવી પડે છે.
- લોકો જેટલા ગેરસમજથી ડરે છે તેટલા ગેરકૃત્યથી ડરતા નથી.
- દુનિયાદારીના ચોકઠામાં સરસ રીતે ગોઠવાઈ જાય એવા માણસને
વ્યવહારુ કહેવામાં આવે છે.
- આખાબોલો માણસ એટલે એવો માણસ, જે બોલતી વખતે આખો ને આખો
રહી શકે. વ્યક્તિત્વના ટુકડા ન પડે તે રીતે જે લાગે તે સાચું
કહી દેવું, એ જેવુંતેવું પરાક્રમ નથી. મનમાં હોય તેનાથી જુદું બોલવામાં
માણસની અખિલાઈ ( integrity) ખતમ થાય છે.
- યુધ્ધ આપણો ઈતિહાસ છે અને શાંતિ આપણું શમણું છે.
- ભદ્રતાને નામે આપણે એક એવો દંભપ્રધાન સમાજ રચી બેઠાં
છીએ જેમાં કારેલું પણ પોતાનું કડવું સત્ય જાળવી ન શકે.
- ‘મેં લોકો આગળ ગર્વ કર્યો હતો કે હું તને જાણું
છું. એ લોકો મારી કૃતિઓમાં તારો હાથ જોતા હતા.’- રવીન્દ્રનાથ ટાગોર
(ગીતાંજલિ).
- લોહીની સગાઈ માણસને સંબંધની બારાખડી શીખવે છે.
- બધી જ લાગણીઓ માણસજાત જેટલી જૂની છે. વિગતો બદલાય છે,
લાગણીઓ તો જે હજારો વર્ષો પર હતી, તેની તે જ છે. બ્લડપ્રેશર(બી.પી.)ની શોધ
નવી છે, બ્લડપ્રેશર નવું નથી.
- રોગ થાય એનો અર્થ જ એ કે શ્વેતકણોની પાંડવસેના રોગનાં
જંતુઓની કૌરવસેના સામે હારી ગઈ. આપણા શરીરમાં ફરતું લોહી એક રણમેદાન જેવું
છે.
- માણસ જ્યારે અંતરના ઊંડાણમાંથી કશુંક બોલે છે ત્યારે
એના આત્માની વાણી દ્વારા સાક્ષાત પરમેશ્વર પ્રગટ થતો હોય છે.
- દુનિયામાં આપણે એવો સમાજ રચવા માગીએ છીએ, જેમાં
સ્મિતનું સન્માન હોય અને આંસુનો આદર હોય. આ વા સમાજના બે આધારસ્તંભો, તે
પ્રેમ અને કરુણા.
- જે સમાજમાં પ્રેમનો પ્રભાવ હોય, કરુણાનો કાયદો હોય અને
અહિંસાની આણ હોય તે સમાજ સભ્ય ગણાય.
- ‘કલા અને વિજ્ઞાન દ્વારા ઉચ્ચ કક્ષાએ કેળવાયેલાં આપણે
સૌ એટલી હદે સુધરેલાં બની ચૂક્યાં છીએ, કે સામાજિક સભ્યતા અને
ઔચિત્યના બધા ખ્યાલોના બોજ તળે આપણે દબાઈ મરેલાં છીએ.’ - ઈમેન્યુએલ
કાન્ટ.
ગુણવંત શાહ
પુસ્તક: વિરાટને હિંડોળે
પ્રકાશક અને વિક્રેતા: આર. આર. શેઠની કંપની,
મુંબઈ 400 002 / અમદાવાદ 380 001.
પ્રધાનો ખાતા પૈસા ખાતાં અહીં બિચારા અંજળ મૂકતાં આતા
નહીં રે સંભળાતા આ ભ્રષ્ટાચાર વિરોધી વા વંટોળિયા વાતા
ભૂખમરામહીં મરતી ભારતમાતા છે દિશાહીન તિરંગી ધજા રે
હાં રે દીધી દારૂણ સજા રે
ફરિયાદ ન કાન ધરે વાદ વિવાદ જ કરે એ ગૂંગળાવે વિશ્વાસ
સેવા પેગામ નીચે નેવા હાં ગામ વેચે વિકાસ નામે રે વિનાશ
સત્તા નશે નાચે કચેરી મ્હેલાતે રાચે નાગરિક શિરે ના છજા રે
હાં રે દીધી દારૂણ સજા રે
દેશ રોજી મનમોજી લૂંટે લાલચ લાંચે પ્રજા પીડિત પાયમાલ
જઠરાગ્નિ છે જાગ્યો, આવ્યો વારો કરવા ધારો જન લોકપાલ
લાત દઈ લૈ ઘૂસ જે ફોડે કારતૂસ નિર્જળ ધણ નહીં વેઠે વધારે
હાં રે દીધી દારૂણ સજા રે
શરીરી રૂપ એ એવા છુપાયા કે ન પરખાયા
દુકાને માલ એનો તોય ‘મારું’ માં અટવાયા
ગર્ભ વ્યથા છતાં કર્તા દમ્ભે દર્ભેય ના પામ્યા
‘અહં બ્રહ્માસ્મિ’ ભ્રમે ના ભજી હરિ ભવ ભરમાયા
ગર્ભપીઠે ખીલે ક્રોસે કળિકાળે એ ધરબાયા
ગુનેગારો છડેચોકે મુક્તિદા ફંદ ફરમાયા
સજી ચશ્મા સૂતાં ઊંધા રખેવાળો મદે મોહે
કણોમાંયે વસ્યાં ઐશ્વર્યધારી પણ ન પરખાયા
લડ્યાં રે ક્રોસ કાબા ઓમ તારક એ ન હરખાયા
ધર્મ ધતિંગ ખેલી ચાહ લૈ મેલી ન શરમાયા
કુટુમ્બ જ્યાં વસુધા તોય હાઉસ કાજ થ્યા માઉસ
કમ્પ્યુટરી બ્રહ્માંડે ડૉટ થૈ દિલ પિંડ કરમાયા
કોને રે કહીએ વાત!
કોઈ અમોને સમજે નહીં ત્યાં જઈને શી કરીએ પંચાત?
જે પળેથી આવ્યો ગોકુલ છોડી, જાત તરછોડી ખુદથી દૂર;
ખૂણે ખાંચરે ત્યારથી ઊભરે આંખ્ય વચાળે જમુના પૂર ..
શું કહીએ? ગયા અમારાં દિનો કેમ, ને કેમ વીતી છે રાત!.. કોને રે કહીએ..
રે! અહીં તો દયારામથી ર. પા. લગણ સૌ ભાળે એની રીસ;
હ્રદય આ મારું અહોનિશે જે પાડે અહીં તે કોઈ ના સૂણે ચીસ!
અપરાધ બસ કર્યો એ જ અમોએ, કે નહીં જન્મ્યાં નારી જાત!.. કોને રે કહીએ..
પરણેતર એને બસ ગુજ્જુ ડૉક્ટર જોઈએ ને પંડે બનવું છે નર્સ
રાજ્જા થકે વાઢકાપ કરાવી ગજવા કપાવી ભરવી રે એને પર્સ
હાં રે સોચે ક્યારે ટળશે વિધિનો કર્સ કે ના રહે રાજકુમારથી છેટું
આજ દીકરીને અઢારમું બેઠું કે દિલમાં એના ભૂત બોયફ્રેંડનું પેઠું
દાણો એક ખિલનો પાંગરે કે ચહેરો એનો અખિલ થૈ જાય વિહ્વળ
હરી વાળ રુંવાટી કરી ચામ સુંવાળી કલેવરે રે ખીલવવા કમળ યુ ટ્યુબ દર્પણ સમક્ષ સર્પણ થઈને નાચે એ પ્યારું
પાલતું ઘેટું
આજ દીકરીને અઢારમું બેઠું કે દિલમાં એના ભૂત બોયફ્રેંડનું પેઠું
ના દિશાભાન કઈ મંઝિલ લેવી પણ શૉફર ઝંખે સ્પોર્ટ કાર લેવી
જાણી ખુદને રૂપરૂપની દેવી ગિફ્ટ તો જોઈએ હિરા માણેક જેવી
યુએસ પરદેશ પેલે પાર જાવા શમણાંમાંયે એ તો હાં શોધે સેતુ
આજ દીકરીને અઢારમું બેઠું કે દિલમાં એના ભૂત બોયફ્રેંડનું પેઠું
રસોઈ ને ઘરકામ ના જાણે થોડું અને શિખામણ દેતાં ફેરવે
મોઢું
બેડરૂમ કે બાથરૂમમાં બસ એતો જીવતી ને શોપીસ જાણે રસોડું
ફોન બિલ મોટું લાવે ઘેર રાતે મોડું આવે ના રે થાતું હું તો ચેતું
આજ દીકરીને અઢારમું બેઠું કે દિલમાં એના ભૂત બોયફ્રેંડનું પેઠું
અહીં તો બસ તર્જનીથી પાઠ સહુ ભણતાં ને વેઢાં મૂકી લાખમાં
ગણતા
દ્રોણાચાર્ય એકલવ્યને રે ભુલી સોફામાં જ રમતા મેલી અંગુઠા રખડતા
ચાખી બાંધી મૂઠ્ઠી રાખની ના એ સમજશે ગુરુ દેવો ભવ સમ બુદ્ધ પ્રેમ
રે કક્કો બારાખડી એમ નૈ રહેશે હેમખેમ
અજાણ પેન્સિલ કેમ છોલાય વદે વાય વાય રે વેણ ન તાજવે તોલાય
ભણતાં પંડિત નીપજે લખતાં લહિયો થાય હાય એમ કેમ હવે બોલાય
યુ ટ્યુબમાં જ ઝુલી સ્વાધ્યાયને ભુલી આમ બોલકાં બની જશે બેરહેમ
રે કક્કો બારાખડી એમ નૈ રહેશે હેમખેમ
કૃષ્ણ સુદામા રોજ ફેસબુકમાં જ મળશે તો નહીં કળશે ગોધણની
સુગંધ
ના હળવું મળવું ના બાથંબાથ ભળવું હાં કકળશે લંગોટિયો સ્નેહ સંબંધ
આઘાપાછી વિના ટુકડા ટુકડા એક કરી કેમ રે ઉકેલશે આયખાની ગેમ?
રે કક્કો બારાખડી એમ નૈ રહેશે હેમખેમ
વિદ્યાસાગરે રેલ્યાં મેઘધનુષી રંગ રે ગાગરે માણો ઘેર
બેઠાં આવી ગંગ
ગમતો ગુલાલ ગૂંજે ભરી ગુણ કેરાં ગુલાબ દો ધરી કે હો સરસ્વતી દંગ
સ્ક્રીન પાન પાન ગુંજો સારેગમ પ્રેમ ને પ્રતિઘોષે એના ટળો દિલ
વહેમ
કે કક્કો બારાખડી એમ ભૈ રહેશે હેમખેમ
દિલીપ ર. પટેલ
ફેબ્રુઆરી 27, 2011
__________________________________
ઓહ માય ગોડ મારામાં જીવે
આઈપોડ!
હાથ ઝાલ્યું મેં જ્યારથી
આઈપોડ, હાય દિમાગને શું થયું માય ગોડ!
આલ્ઝાયમર ફેરવે હાં રે જીવતરનો મોડ એ પહેલાં પ્રભુ પાડ તું ફોડ
ઓહ માય ગોડ મારામાં જીવે આઈપોડ!
સ્વામીનારાયણવાળા
ડૉ.સ્વામી ઇશ્વરને કંપ્યુટરનાય કંપ્યુટર તરીકે ઓળખાવે છે. આપણા દિમાગ અને
તેની સાથે સંકળાયેલા જ્ઞાનતંતુઓ
(ફાઇબર ઑપ્ટિક્સ !)એક સિસ્ટમ છે અને એનાથીય ઊંચી ક્વૉલિટી ઉપર
(અજ્ઞાતમાં !)છે.આ એમની વાત માંડવાની પધ્ધતિ છે, તો કવિ દિલીપ પટેલ કેવળ
બે સિસ્ટમને જ નહીં પણ ત્રણને સાંકળી આપે છે-
ઓહ માય ગોડ-મારામાં જીવે-આઇ પોડઃ ઇશ્વર,હું અને ઇલેક્ટ્રોનિક્સને.
આગળના આસ્વાદોમાં મેં કહ્યું છે દરેક સર્જક્નું કામ એના સાંપ્રતને
અભિવ્યક્ત કરવાનું છે જે એનો ઇતિહાસ છે. અહીં પણ કવિ આઇપોડથી પોતાના
જીવાતા સમયને પેલી સિસ્ટમો સાથે સાંકળી આપે છે.અનેક ટપકાં રેણ કરી
સર્જાતું ‘મધરબોર્ડ’ જીવાતા જીવનના અનેક સ્તરોને સાંકળી આપે છે.
કવિ માણાસ છે, અને એની ફરતે શું ઘટી રહ્યું છે તેનાથી એ સજાગ છે. સગવડથી
થતી અનેક તકલીફો(!) માણસની નબળાઈ છે.ખંતનો અંત.
પેલી રેણ કરેલી લીટીઓ જીવા દોરીઓને નબળી પાડે છે તે આશ્ચર્યથી
હાય દિમાગને શું થયું, માય ગોડ !-ઉદગાર સરી પડ્યા,એટલું જ નહીં એ
deviceથી મળેલો વિસ્મૃતિનો રોગ પણ એમાં સામેલ છે. એ નબળાઇનો શિકાર થવાય તે
પહેલાં પેલું અજ્ઞાત કંપ્યુટર છે તેને ફરીથી આધીન થઈ
વિનવે છે-એ પહેલાં પ્રભુ પાડ તું ફોડ…-માણસ તરીકે આ depending અવસ્થા
આપણું સાતત્ય છે, જીવવા વલખાં નથી મારતા, મથામણ નથી કરતા,આપણે કેવળ
અવલંબનનો વિસ્તાર કરીએ છીએ અને ‘ઓહ માય ગોડ …ધૃવપંક્તિમાં તે વળી વળી
ડોકાયા કરે છે.આપણે તેમાં સતત અસ્તવ્યસ્ત છીએ જે ‘ઓ’ અને ‘ડ’માં પડઘાયા
કરે છે.ભાષા, વિચાર અને
રૂઢિગત જ્ઞાન આ ત્રણેવથી આપણામાં હજું કશુંક ખૂટે છે એ અનુભૂતિ આ કાવ્યમાં
સંભળાયા કરે છે.એ આપણી વેદના હશે !-’ હાંરે જીવતરનો મોડ..
ત્રણ અંતરામાં લખાયેલા આ અગેય ગીતમાં ( એટલેજ કાવ્યમાં) ગુજલીશ (
અમેરિકામાં સ્પેન્ગલીશ !) ભાષાથી અર્વાચીન સંસ્કૃતિને, સર્જકના
ભક્તિરસથી,એના કહેવાતા દુષણો સહિત લવચીક મૂકાયા
છે. .. વધુ આસ્વાદ માટે હિમાંશુભાઈ પટેલની વેબસાઈટ હિમાંશુનાં કાવ્યોની
મુલાકાત લેવા અહીં ક્લિક કરશો.
સાવ મૂંગીમંતર!
મારામાંથી કોણ ગયું? હું તો સાવ મૂંગીમંતર!
દિલમાં આવી કોણ બજાવે આ ઝીણું ઝીણું જંતર?
ચાલી ચાલી થાકું તોય
ન મળતો એનો કેડો,
મળી જાય તો બોલાય નહી બાયું
આ તે કેવો નેહ્ડો?
આંખ અને કાન વચ્ચેય આવું દૂર દૂરનું અંતર !
મારામાંથી કોણ ગયું ? હું તો સાવ મૂંગીમંતર!
લખવામાં એ આવે નહી
ન કોઈ વાણીમાં બોલાય,
બાવન બાવન બોલું પણ
હું થી શબદ ન ઉચરાય!
સાવય એળે ગયું મારું ભંવ આખાનું ભણતર .
મારામાંથી કોણ ગયું ? હું તો સાવ મૂંગીમંતર!
ગુજરાતી ભાષાને રૂઢિચૂસ્ત ઉપયોગમાંથી બહાર કાઢી
લાવવા,
ગુજરાતી કવિતાને રૂઢિચૂસ્ત બંધનોમાંથી ઉગારવા,
ગુજરાતી ભાષા અને કવિતાને આરામશીર જગ્યામાંથી બહાર લાવી
નવેસરથી ફરી ફળદ્રુપ બનાવવા,
ગુજરાતી કવિતાએ પરિમાણ બદલવા, એ હવે આવશ્યક્તા થઈ ગઈ છે,
કારણકે ગુજરતી કાવ્યને શૈથિલ્ય વળગ્યું છે !
( વિવેચક સિતાંશુ યશશ્ચંન્દ્રને મતે એ ઉર્મિતત્વનું છે.)
ગુજરતી કવિતાએ અતિશય વેગ પકડ્યો છે, હવે ફ્ંટાવાની (digress) જરૂર છે—
કવિતાના વળાંકે diversify –જૂદી જાતની બનવાની કે જૂદા સાહસ કરવાની કે
જૂદા ધંધામાં નવેસરથી રોકાણ કરવાની –તાતી જરૂર છે.
કવિતાએ કૌમાર્ય, બ્રુહદતા અને સ્ફોટથી તસતસતું રહેવું જોઈએ.
એક કોડભરી કન્યા-કે જેની સગાઇ હજુ ગયા વૈશાખમાં જ થઇ
છે અને તે પછીના શ્રાવણી સાતમના મેળે એનો પિયુ મળેલો. એણે આપેલી પીળા
રૂમાલની ભેટ અને ચકડોળે લગોલગ બેઠેલા તે સ્પર્શની અનુભૂતિની વાત ખેતરના
શેઢે વિહરતી વિહરતી તેની સખીઓને કરે છે-એનું ગીત. આ ગીતની માંડણી અને
પૂર્તતા કવિ મિત્ર પ્રકાશ જોશીના સહયોગથી થઇ.
